'Louwes terecht veroordeeld'

Gepubliceerd: donderdag 29 januari 2009 14:51 UTC
Laatst gewijzigd: donderdag 29 januari 2009 14:59 UTC

Amsterdam - De 'klusjesman' die in het kader van de Deventer moordzaak in beeld is gekomen als verdachte, had helemaal geen motief. Dat stelt onderzoeksjournalist Bas Haan in een boek over de zaak.

De klusjesman was een huisvriend van de rijke weduwe Jacqueline Wittenberg, die in 1999 werd vermoord. Door een campagne van onder anderen opiniepeiler Maurice de Hond is hij in beeld gekomen als mogelijke moordenaar. Hij zou de vrouw hebben omgebracht uit woede, omdat de weduwe zijn erfdeel in haar testament had gehalveerd.

Volgens Haan blijkt uit het testament dat van die halvering helemaal geen sprake was. De onderzoeksjournalist zegt dat er geen enkele reden is om te twijfelen aan de schuld van de man die voor de moord is veroordeeld: fiscaal jurist Ernest Louwes.

Haan zegt dat de mythe rond het gewijzigde testament deel uitmaakt van een veel grotere 'luchtbel van roddels, geruchten, leugens en complotten', die de ronde zijn gaan doen in de Deventer moordzaak. Hij laakt de rol van de burgerspeurders onder leiding van De Hond, die een 'bij vlagen verbijsterende beeldvorming' hebben veroorzaakt.

De journalist van Nova spreekt van een simplistisch beeld in de publieke opinie: de klusjesman tegenover de boekhouder. De zaak ligt in werkelijkheid veel gecompliceerder, zegt Haan. Zelfs Louwes, die zijn veroordeling tot twaalf jaar cel met alle middelen aanvecht, is er volgens Haan niet van overtuigd dat de klusjesman de ware dader is.

De klusjesman hoeft overigens niet te vrezen dat hij alsnog wordt vervolgd. De Hoge Raad besliste eerder dit jaar na veel vijven en zessen dat de Deventer moordzaak niet wordt heropend. In april kan er definitief een punt achter de zaak. Dan heeft Ernest Louwes zijn straf uitgezeten en is hij weer vrij man.

Bron: Wereldomroep.

De Schepping van Bas Haan

Het volgende heb ik opgetekend uit de mond van de getuige die in het vorige log ook sprak:

De vrouw, die ik later herkende als de vermoorde weduwe Wittenberg, kwam regelmatig bij ons in de winkel. Zij was meestal echt een mevrouw, iemand op stand, ouderwets, ze werd eigenlijk vanzelf met de nodige egards behandeld. Door haar uitstraling, meestal keurig opgemaakt en aangekleed. Niet altijd, maar dan was ze ook anders, niet 'het mevrouwtje'. Dan was ze onzeker en wilde absoluut niet opvallen voor wie dan ook.

Een nette vrouw, een dame. En toch altijd lief, vriendelijk en belangstellend. Zowel de vakkenvuller als de filiaalleider konden dan rekenen op een vriendelijk gesprek. Soms kwam ze minder opgemaakt, minder opvallend in de winkel. Ook dan sprak ze met medewerkers maar dan was ze een soort afwezig en verward.

En dan Louwes, die ik herkende van de foto's in de media, zelfs met balkje kon ik mij zijn priemende ogen herinneren, net als zijn soms geschoren, soms ongeschoren uiterlijk. Een onaardige man. Als beiden tegelijkertijd in de winkel kwamen, was de weduwe heel anders tegen het personeel, ook al deden Louwes en zij hun best 'zogenaamd' niet samen te winkelen. Zij was dan niet toegankelijk of spontaan, wel zenuwachtig en kort van stof.

Ze betaalde eigenlijk altijd met groot geld, de zogenaamde snippen. Ik weet dat nog goed omdat ik als hoofd kassa zulke biljetten altijd moest controleren op fraude, namaak dus. Zij was echt iemand die altijd met 100 gulden biljetten betaalde, en zij rekende ook zijn boodschapjes af. Het zal de klanten niet opgevallen zijn, dat dat altijd zo ging, maar ons als personeel des te meer. Ik zie hem nog zo staan, op gepaste afstand, zodat het leek alsof hij haar slechts begeleidde. Maar in ons filiaal ging de roddel dat zij iets hadden met elkaar, de nette dame en die enge man. Pas na haar dood hebben we begrepen dat hun relatie zuiver zakelijk werd genoemd. Nou, ik durf te zeggen dat dat zeker niet zo was, maar van een gezonde relatie tussen 2 mensen was ook echt geen sprake.

Ik zal mij deze vrouw altijd herinneren zoals ze werkelijk was, lief warm en belangstellend. En ik blijf bij mijn eerdere uitspraak dat ik 100 % zeker weet dat hij haar heeft vermoord. Hij, Louwes.