Psychologie van de koude grond...
Stel je eens voor...
Je bent een fiscaal jurist. Je werkt je te pletter, probeert zo goed mogelijk voor je jonge gezin te zorgen, wil ze alles geven dat binnen je bereik ligt en liefst nog iets meer. Je thuissituatie baart je zorgen, je vrouw is een schat en compleet toegewijd aan jou maar zij kan niet zonder jouw steun. Ze heeft je nodig met het dagelijks leven, meer dan de gemiddelde echtgenote. Opklimmen via promotie zit er dus niet in, dan moet je het thuisfront meer loslaten dan het aankan. Je zit vast ondanks de financiele-verankerde plannen die je hebt. Via je werkgever kun je een soepele hypotheek afsluiten op een nieuwbouwhuis. Prachtig groot huis, passend bij jouw ideeen over je inzet voor alles. Gezin happy, stapje hoger op de maatschappelijke ladder, en hopend dat je vrouw zich wat beter gaat voelen. Ondertussen ben je al jaren aan het werk als fiscaal jurist van een echtpaar dat veel geld heeft maar daar niet naar leeft. Hij wil van iedere cent 2 cent maken op de beurs, zij leeft gewoon met hem mee. Eind 1996 overlijdt de financiele ruggengraat van het echtpaar, het brein, het inzicht, de onafhankelijke denker. Zij die overblijft is intens verdrietig en weet zich feitelijk geen raad met alle centjes die er blijken te zijn. Alhoewel je je geen raad weet met haar verdriet, blijf je functioneren als fiscaal jurist bij deze schijnbaar afhankelijke dame. Opportunity lurks want zij heeft geen weet van de ins and outs van haar vermogen. Nadat je jaren hebt gerommeld in de marge vind zij een nieuw doel in haar leven, opnieuw een manier om haar man 'levend' te houden, ze wil een Stichting oprichten uit zijn naam. Je haalt haar in eerste instantie over dat testamentair vast te leggen. Pas na haar dood zal alles in werking treden, met jou als executeur testamentair omdat die controle noodzakelijk zal zijn je gesjoemel onontdekt te houden. Maar dan bedenkt ze zich dat ze dat bij leven al wil realiseren. Oepss, slecht idee wat jou betreft want dan kan ze jouw verrijking ontdekken. Denkend dat je haar overtuigd heb van haar slechte voornemens ga je met een gerust hart op vakantie om bij terugkomst te ontdekken dat ze haar plannen toch doorgezet heeft. Paniek. Ze is duidelijk, ze wil de Stichting al bij leven oprichten. Terwijl jij op vakantie was heeft ze gedaan wat noodzakelijk is voor de Stichting, ze heeft alles wat ze heeft (of had) in kaart gebracht. En nu mist ze centjes. Veel centjes. Ze weet dat jij daarvoor verantwoordelijk bent want niemand anders kon daarbij komen. Ze roept je ter verantwoording en geeft je een deadline om alles in orde te maken met de dreiging van... Je weet dat je daar niet aan kunt voldoen en denkt na over hoe je het tij kunt keren. Gelukkig heb je haar inmiddels voldoende geisoleerd van vrienden en bekenden, je bent ervan overtuigd dat zij met niemand iets gedeeld hebt over deze zaken. Je belt haar op woensdagavond 22 september, ze zegt dat jouw bezoek niet uitkomt omdat ze die morgen de werkster over de vloer heeft én zij een consult heeft bij haar huisarts. Je beseft dat het moment van de ontmaskering dichterbij komt en vanaf dat moment besluit je de donderdag aan te passen aan een groter plan. Mocht ze niet om gaan bij jouw argumenten dan zul je haar het zwijgen op moeten leggen, ze maakt het ernaar, dat kreng. Je kent haar daginvulling, je weet dat ze na de werkster naar de begraafplaats zal gaan om vervolgens na het avondeten slechts voor bekenden open te doen. Je tekent af voor de cursus in Utrecht en gaat vervolgens regelrecht naar haar huis. Zij kan je toekomst bepalen. En ze geeft ook aan dat te zullen doen. Flarden van gedachtes aan je leven maken dat je haar, op het moment dat ze bepaalt dat je moet gaan, wel moet vermoorden om erger te voorkomen. Zij kan je breken, terwijl je al jaren zo je stinkende best doet, je mag dat niet laten gebeuren. Punt.
Door vervolgens alles te ontkennen geef je nog steeds blijk je gezin verzorgd achter te laten, de enige manier om de tijd door te komen. Vrienden helpen met de hypotheek, mensen spannen zich in om jouw uitgeschreeuwde onschuld tot in de Tweede Kamer te laten horen.
Ik vind het jammer dat de weduwe zo discreet was. Ze heeft zichzelf tekort gedaan. Mja. heeft zij écht kunnen voorzien dat geld haar dood zou kunnen worden????
Bron: Mijn Huidige Visie op de DMZ by Ada
Van de niet fiscale gulden naar de euroangst.....
http://www.nrc.nl/dossiers/euro/de_invoering_van_de_euro/article49055.ece/Zwart_geld_op_de_vlucht_voor_euro