Het is 13.53 uur in Huize Weltevree. De lunch is al een uurtje achter de rug, de diertjes zijn alweer uitgelaten, gecaterd en tevreden, dochter is klaar met school. Tot zover een gangbare maandag bij Ada thuis. Dan gaat dochter's foon, luid en duidelijk. Ze neemt op en ik zie haar snuitje betrekken, ze krijgt iets heftigs te horen dat is duidelijk. Als ze naast me staat hoor ik haar zeggen: " Okee, heel veel sterkte en rustig blijven hè??" Ze hangt op, het was een kort gesprekje. Ongevraagd deelt ze me mee dat Jasper Louwes haar belde. (Tsja, Ada heeft een knappe, lieve dochter , Ernest een prachtige zoon, en met dat MSN, SMS en mobiele gedoe van dit moment zijn telefoonnummers en mailadressen nog sneller uitgewisseld dan je 'boehh' kunt zeggen dus die twee hebben sinds het bezoek aan Lelystad eind augustus een zeker contact.) Jasper belde vanuit Amsterdam waar hij vandaag aanwezig was bij de smaad-rechtszaak van Maurice. Blijkbaar zat hij op dat moment nog niet in de rechtszaal zelf want daar mag je vast niet bellen. Maar goed, hij moest FF IETS kwijt, met de nadruk op de hoofdletters. Hij vertelde dochter dat hij slechts 20 meter van MdJ afzat. Ik realiseerde me ter plekke aan welke emotionele storm die knul op dat moment onderhevig moest zijn. Pfffffffffffffffffffff, ergg heftig! Want stel je eens even voor: even een time lapse terug naar 1999... Je bent een jongetje van elf jaar oud met een huisje boompje beestje leventje. Je vader is veel weg voor zijn werk, je moeder zorgt voor de huishouding en de innerlijke mens. Dan, op een dag die zo gewoon begon, staat er ineens recherche aan de deur. Je oudste zus gaat als een beschermende muur voor je staan, al snel wordt duidelijk dat ze je vader hebben gearresteerd voor de moord op een Deventer weduwe wiens naam je nog nooit eerder hebt gehoord. Kort na de arrestatie stort je moeder in, zij kan, geheel begrijpelijk, alleen nog maar huilen. Je gaat mee met de golf die daarna komt, je hebt geen keuze. Pa wordt vrijgesproken, is even thuis, leven gaat deels door als vanouds. Pa wordt alsnog veroordeeld, en het leven wordt weer minder stabiel, het valt grotendeels ten prooi aan allerlei emoties. En dan, herziening van de zaak, Ernest mag weer naar huis. Zo goed en zo kwaad als het gaat worden alle touwtjes weer aangetrokken, gezinnetje opnieuw verankerd, en zoveel mogelijk geprobeerd het leven te leiden dat ooit zo simpel en zo vanzelfsprekend was. En dan, februari 2004, de mokerslag. DNA op de blouse. Delictgerelateerd aan een man die zelfs zijn eigen kids nog geen corrigerende tik verkocht. Je bent 16 en je begrijpt er niets van. Eind 2005, een zekere Maurice de Hond leest je vader's schrijnende verhaal en gaat zich inzetten voor hem. Publiciteit, ontdekkingen, nieuw bewijs en getuigen, weer hoop, weer teleurstellingen, en weer alle pijnlijke details alle dagen naar boven, wetend dat er geen weg terug is. Er is hooguit een weg vooruit als je zeker weet dat je pa het niet gedaan heeft. Vechten en ondertussen je eigen leven vormgeven. Vandaag ben je 18 jaar oud. En vandaag stond je oog in oog met diegene waarvan iedereen zegt dat hij het gedaan heeft. Oog in oog met een schijnbaar emotieloze robot. Oog in ook met de man die, zoals het er nu uitziet, verantwoordelijk is voor deze nachtmerrie die al 7 jaar duurt. En toch, toch... kies jij Jasper, op zo'n moeilijk moment voor de juiste weg. Steun, begrip en een beetje houden van. Ik vind je een geweldig mens met je 18 jaar... een topper!
Dat ging allemaal door me heen na één telefoontje...
Laatste reacties