Hoe Ernest verdachte werd...
Ik ga hier een reconstructie (jaja) neerzetten van de eerste maanden na de dood van de weduwe Wittenberg en de gebeurtenissen die ertoe leidden dat Ernest gearresteerd en uiteindelijk schuldig verklaard werd.
Nadat op 25 september het lichaam van de vermoorde weduwe is gevonden wordt er door de recherche onderzoek gedaan in de woning. Diverse vingerafdrukken, sporen en belangrijke papieren (klapperrrr !) worden veiliggesteld, er worden meerdere foto's gemaakt van de plaats delict, de dode vrouw wordt door de gemeentelijke arts bekeken ( waarbij, zo zal later blijken, tegen alle regels in haar blouse is opengemaakt) en vervolgens naar het mortuarium van het ziekenhuis gebracht. Maandag de 27ste september wordt Ernest in kennis gesteld van het misdrijf en gaat hij aan de slag met hetgeen de weduwe middels haar nieuwe testament, precies 2 weken daarvoor, aan hem heeft toevertrouwd : als executeur-testamentair, kortom als uitvoerder van haar laatste wil. IJverig kwijt hij zich van zijn taak, soms iets té zal later blijken. Hij regelt de begrafenis, volgens het scenario dat de weduwe van A tot Z heeft vastgelegd ( haar rouwende nabestaanden hebben zèlf de koffie met cake achteraf moeten betalen!!), hij vernietigt de kaartenbak met alle gegevens van de patienten van wijlen dokter Wittenberg, regelt de overschrijvingen van de legaten die middels het testament bepaald zijn, stort een fors cash bedrag op een beheerdersrekening en vraagt de uitkering van de levensverzekering aan bij de Zwolsche Algemene.
En hier ging het fout... Ontzettend fout...
Omdat er nog steeds geen officieel rekeningnummer bekend is van de nog op te richten Wittenberg Stichting geeft Ernest aan de Z.A. het rekeningnummer van de zgn. beheerdersrekening. Maar omdat dit rekeningnummer aan zijn eigen bankrekening is opgehangen is het onbedoeld een en/of rekening geworden, de rekening staat zowel op zijn naam alsmede die van echtgenote Anneke. En hier ruikt de directeur van de verzekeringsmaatschappij lont... Hij belt direct de politie (ook vreemd want meestal schakelt men in eerste instantie een speciale verzekeringsrechercheur in) en vertelt dat het er alle schijn van heeft dat Louwes zichzelf geld toeeigent. (Dat dat onmogelijk is omdat Ernest toen reeds alles had ondergebracht bij zijn werkgever, de V.V.A.A., doet er blijkbaar niet toe...) Michael de Jong wordt direct terzijde geschoven als mogelijke dader en alle aandacht gaat vervolgens naar Ernest Louwes uit. De broer van de weduwe heeft dan inmiddels ook al een advocaat aan het werk gezet en niet veel later zal de OvJ Esther Duijts deze Kees Willemen adviseren om een zgn 'zwarigheden-procedure' op te starten, dit alles met het doel Ernest Louwes uit zijn functie als executeur-testamentair te zetten. Daarna volgen de 'belastende feiten' zich in rap tempo op. De aangestraalde telefoonpaal, het mes uit de Gibsonstraat, de thuisagenda van de Louwesjes, èn die ene vingerafdruk van Louwes op een deurpost van de Zwolseweg... Conclusie in Deventer: hij MOEST het wel gedaan hebben !
Even terug naar het onderzoek in de woning, niet lang na de moord. Gebleken is inmiddels dat er meerdere -verschillende- vingerafdrukken en andere sporen gevonden zijn maar dat alleen de vingerafdruk van Louwes matchte met de toen beschikbare databank. Ooit betrokken geweest bij een geseponeerde fraude zaak ( waar dus bleek dat hij uiterst correct had gehandeld namens zijn clienten waar zijn (oneerlijke) superieur op Ernest's coulance had gerekend) stonden zijn vingerafdrukken dáár geregistreerd. 'Bingoooo' moeten ze gedacht hebben bij de Deventer Cops, want ze hebben niet eens meer de moeite genomen naar de andere afdrukken te kijken. Tot op de dag van vandaag dus.
Ik heb er maar één woord voor: 'schandalig' !! Als Ernest bekend had, dan was het logisch geweest om niet verder te kijken. Maar nu, geen begrip. Maar dit heet tunnelvisie, volgens mij. Alles wat niet klopte werd kloppend gemaakt vanaf dat moment (zie Peter de Vries, een paar jaar na de moord nog staan met die handdoek om zijn hand), Ernest moest hangen. Zelfs de Officier van Justitie ging in het verhaal mee, zie log Esther Duijts over deze sturing.
Sturing , tunnelvisie en op los zand gebaseerde aannames hebben deze zaak gemaakt tot wat het is en voor iedereen zal blijken te zijn, ondanks de tegenwerking van het Openbaar Ministerie tot dusverre, de zoveelste gerechtelijke dwaling...
























Laatste reacties